default_mobilelogo

Charyzmat  karmelitów bosych łączy się ściśle z życiem duchowym św. Teresy od Jezusa. Jest to dążenie do zjednoczenia z Bogiem poprzez modlitwę wewnętrzną (modlitwę kontemplacyjną). Teresa poprzez podjęcie reformy także w męskiej gałęzi Zakonu Karmelitów chciała zapewnić opiekę nad strzeżeniem i doskonaleniem powołania sióstr ze strony mężów, którzy by uczestniczyli w tym samym duchu, oraz służyli Kościołowi zarówno modlitwą, jak i działalnością apostolską. Teresa czyni to wraz ze św. Janem od Krzyża.

 

Jesteśmy Braćmi Bosymi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Ona jest dla nas Mistrzynią życia duchowego. Uczy nas wrażliwości na potrzeby Kościoła. Towarzyszy nam jako Siostra. Pomaga nam tworzyć w sobie przestrzeń dla Boga. Święci Karmelu uczą nas, jak otwierać się na autentyczne i głębokie doświadczenie Boga, jak odczytywać je i pomagać innym rozpoznawać Jego działanie we wnętrzu człowieku.Szkołą ewangelicznej przyjaźni jest dla nas wspólnota z braćmi. W budowaniu i pielęgnowaniu wspólnoty wchodzimy w doświadczenie autentycznej otwartości, która pomaga nam stawać przed Bogiem na modlitwie. Tam mają początek wszystkie dzieła apostolskie naszego Zakonu.
 
  
„Niemała to strata i powód do zażenowania, ze z naszej winy nie rozumiemy samych siebie ani nie wiemy, kim jesteśmy. Czyż nie byłoby przejawem wielkiej niewiedzy, gdyby zapytano kogoś, kim jest, a on nie znałby samego siebie ani nie wiedział, kto jest jego ojcem, ani kto jego matką, ani skąd pochodzi? Skoro już to byłoby wielkim zezwierzęceniem, bez porównania jest większym to, które ma miejsce w naszym przypadku, gdy nie staramy się dowiedzieć, kim jesteśmy, ale zatrzymujemy się na tych naszych ciałach, i tylko tak ogólnie uświadamiamy sobie, że mamy dusze, ponieważ tak słyszeliśmy i tak mówi nam o tym wiara. Ale jakie dobra mogą znajdować się w tej duszy lub kto znajduje się wewnątrz tej duszy lub jak wielka jest jej wartość, rzadko kiedy zastanawiamy się nad tym; i dlatego tak łatwo lekceważy się to zabieganie z wielką starannością o zachowanie jej piękna. Wszystko kręci się wokół topornej oprawy tego diamentu lub zewnętrznego obwarowania tego zamku, czym są nasze ciała.” 
św. Teresa od Jezusa, Zamek wewnętrzny, 1M 1,2